Charmed 11 - Het vergeten gezicht by Constance M. Burge

Author:Constance M. Burge
Language: nld
Format: mobi
Published: 2011-11-18T20:24:55+00:00

Hoofdstuk 11

Phoebe kwam bij met een knetterende hoofdpijn en een zure smaak in haar mond. Door haar gesloten oogleden had het licht een eigenaardige rode gloed.

Oh-oh, dacht ze. Het daglicht in San Francisco kende veel schakeringen. Maar rood zat daar absoluut niet bij. Rood deed haar juist denken aan...

Phoebes ogen schoten open, wat haar hoofdpijn alleen maar verergerde. Dat negeerde ze. Een eerste snelle blik op haar omgeving bevestigde haar grootste angst echter niet. Voor zover ze kon zien, bevond ze zich niet vlak bij de vuren van de wereld die ze liever niet bij naam noemde. In plaats daarvan lag ze in een rijk versierde kamer. Vlak voor haar waren enkele kandelaars voor weelderige, rode gordijnen neergezet. Die combinatie had voor de vreemde, rode gloed gezorgd. Heel voorzichtig duwde Phoebe zichzelf op in zittende positie. Wat is dit nu? vroeg ze zich af. Ze lag op wat iets wat sprekend op de divan van een psychiater leek. Kennelijk was iemand van mening dat ze zich even moest laten nakijken. "Ha, je bent wakker, zie ik", sprak een stem die ze herkende.

Met een ruk keerde Phoebe haar hoofd om. Achter haar, in een rechte stoel met een rijkelijk geborduurd zitkussen, zal de laatste persoon die ze zich nog herinnerde gezien te hebben voordat het licht uitging. "Nick", kraste ze. "Hallo, Phoebe", zei Nick. Zijn stem had een tevreden klank, misschien zelfs zelfvoldaan. Hij stond op en zette zijn stoel voor de gordijnen neer, zodat Phoebe haar nek niet hoefde te verrekken om hem aan te kijken. "Ik hoop dat ons reisje niet te veel nare bijwerkingen heeft voor je", vervolgde hij, terwijl hij ging zitten.

En nog maar een keer 'oh-oh', dacht Phoebe. Nick gedroeg zich niet als iemand die gevaar vreesde. Hij gedroeg zich juist alsof hij alles onder controle had. Wat eigenlijk maar één ding kon betekenen: Wat er nu ook aan de hand was, hier had Nick voor gezorgd. Ietwat te laat begonnen er bij Phoebe alarmbellen te rinkelen. Dat was dan het waarschuwingssysteem van de Magische Machten, dacht ze. Waarom is dat vierentwintig uur geleden niet in werking getreden?

Phoebe voelde Nicks ongebruikelijke groene ogen op haar gezicht gericht. Hij bekeek haar met een intense blik die haar het gevoel gaf dat ze een insect onder een microscoop was. Hij wacht af wat ik nu doe, dacht ze.

Om hulp gaan gillen had een zekere aantrekkingskracht. Niet dat Phoebe zich zou overgeven. Ten eerste zou ze daar niks mee opschieten. Ten tweede zou Nick dan zien hoe bang ze was. Ik kan hem beter een koekje van eigen deeg geven, besloot Phoebe. Hij wilde toekijken? Laat hem dan vooral zijn gang gaan. Dat gaf haar de gelegenheid om zelf even rond te kijken. Het eerste wat Phoebe opviel, was dat Nick zich omgekleed had. Weg waren de spijkerbroek en de trui met ronde hals die hij eerst aan had. In plaats daarvan... eigenlijk wist Phoebe niet zeker hoe de kleding heette die Nick nu droeg. Hoe dan ook, hij zag eruit alsof hij regelrecht uit een historisch schilderij uit een museum was gestapt.

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.